قادر رنجبر نظرات پنجشنبه 13 اردیبهشت 1397 ، 09:52 ب.ظ

رمان قرار نبود قسمت 14



-ﺗﺮﺳﺎ ﺗﻮ ﻣﺮﻳﻀﻲ ؟ ﻣﻦ ﺑﺎﻳﺪ روی ﺗﻮ ﻛﺎر ﻛﻨﻢ !آﺧﻪ اﻳﻦ در ﻣﺎﺷﻴﻦ ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﺮده؟!!!  
-ﻫﻤﻴﻨﻪ ﻛﻪ ﻫﺴﺖ  ...ﺣﺎﻻ راه ﺑﻴﻔﺖ ﺑﺮو آﻗﺎی راﻧﻨﺪه ... 
رگ ﮔﺮدن آرﺗﺎن ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺷﺪ و ﺻﺪای ﺧﻨﺪه ﻣﻦ اوج ﮔﺮﻓﺖ .آرﺗﺎن راه اﻓﺘﺎد و در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ:  
-ﻧﻮﺑﺖ ﺧﻨﺪه ﻣﻨﻢ ﻣﻲ رﺳﻪ  ...اﻧﮕﺎر ﻳﺎدت رﻓﺘﻪ ﻗﺮاره ﻳﻪ ﻣﺪت ﻃﻮﻻﻧﻲ ﻫﻢ ﺧﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻲ  ...ﻣﻦ و ﺗﻮ و ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ  ...ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻗﺮاره ﺑﻴﻔﺘﻪ ﺧﺪا ﻣﻲ دوﻧﻪ! 
ﺧﻨﺪه ام ﻗﻄﻊ ﺷﺪ و رﻧﮓ از روم ﭘﺮ ﻳﺪ اﻳﻨﺒﺎر ﻧﻮﺑﺖ آرﺗﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻏﺶ ﻏﺶ ﺑﺨﻨﺪه. دﻳﮕﻪ ﻫﻴﭽﻲ ﻧﮕﻔﺘﻢ و ﺳﺎﻛﺖ ﻧﺸﺴﺘﻢ .ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻪ اوﻧﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻘﺮ ﻳﺒﺎ زﻳﺎدی ﻃﻲ ﺷﺪ وﻟﻲ ﺑﺎﻻﺧﺮه رﺳﻴﺪﻳﻢ .ﺟﻠﻮ ی در ﺑﺰرگ ﻣﺸﻜﻲ رﻧﮕﻲ اﻳﺴﺘﺎد و ﺑﺎ رﻳﻤﻮت ﻛﻮﭼﻜﻲ در ﻧﺮده ای را ﮔﺸﻮد. ﺣﻴ ﺎط ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻴﻠﻲ ﺑﺰرگ و ﭼﻤﻦ ﻛﺎری ﺷﺪه ﺑﻮد .درﺧﺖ ﻫﺎی ﻛﻮﺗﺎه و ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﻫﻢ در ﻣﻴﺎن ﭼﻤﻦ ﻫﺎ ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻲ زدﻧﺪ .اﺳﺘﺨﺮ ﻛﻮﭼﻜﻲ درﺳﺖ روﺑﺮوی ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن دو ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻨﮕﻲ ﻗﺮار داﺷﺖ .آرﺗﺎن ﻣﺎﺷﻴﻦ را در ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻨﮕﻲ ﭘﺎرك ﻛﺮد ﺑﻮق ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ زد و ﭘﻴﺎده ﺷﺪ. ﻣﻦ ﻫﻢ دﺳﺖ از دﻳﺪ زدن اﻃﺮاﻓﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و ﭘﻴﺎده ﺷﺪم .در ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﺎز ﺷﺪ و ﻧﻴﻠﻲ ﺟﺎن ﺑﺴﻴﺎر ﺧﻮش ﺗﻴﭗ از ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺎرج ﺷﺪ و ﺑﺎ دﻳﺪن ﻣﻦ ﺑﻪ رو ﻳﻢ آﻏﻮش ﮔﺸﻮد و ﮔﻔﺖ: 
- ﺧﻴﻠﻲ ﺧﻮش اوﻣﺪی ﻋﺰﻳﺰ دﻟﻢ. 
اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﻛﻪ اوﻧﻮ ﺑﻲ ﺣﺠﺎب ﻣﻲ دﻳﺪم. ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺪﻧﺶ و ﻣﻮﻫﺎی ﻫﺎی ﻻﻳﺖ ﺷﺪه اش ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺟﺬاﺑﺶ ﻛﺮده ﺑﻮدن .در آﻏﻮﺷﺶ ﺧﺰﻳﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﺳﻼم ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن  
-ﺳﻼم ﺑﻪ روی ﻣﺎﻫﺖ ﻋﺰﻳﺰم  ....ﺧﻮﺑﻲ؟  
-ﻣﻤﻨﻮﻧﻢ ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ اﮔﻪ ﻣﻦ ﻣﺰاﺣﻢ ﺷﺪم. 
- اﻳﻦ حرﻓﺎ ﭼﻴﻪ؟ ﺗﻮ دﺧﺘﺮ ﮔﻠﻤﻲ  ...روی ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻤﺎم ﺟﺎ دار ی ... 
ﺳﭙﺲ از ﻣﻦ ﺟﺪا ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ: 
- ﺑﻴﺎ ﺑﺮﻳﻢ ﺗﻮ ﮔﻠﻢ  ...ﺳﺮ ﭘﺎ واﻳﻨﺴﺎ ﺧﺴﺘﻪای 
ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ وارد ﺷﻮﻳﻢ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن رو ﺑﻪ آرﺗﺎن ﻛﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﺶ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ:  
-آرﺗﺎن ﻣﺎﻣﺎن ﺳﻼم ﻋﺮض ﺷﺪ ... 
آرﺗﺎن ﮔﻮﺷﻲ اش را ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-ﺳﻼم ﻣﺎﻣﺎن  ...ﺑﺮﻳﻦ ﺗﻮ ﻣﻨﻢ ﻣﻴﺎم. 
ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن دﻳﮕﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﻧﺰد دﺳﺘﺶ را ﭘﺸﺖ ﻛﻤﺮ ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﺑﻪ داﺧﻞ راﻫﻨﻤﺎ ﻳﻴﻢ ﻛﺮد .وارد ﻛﻪ ﺷﺪم ﻧﻮﺑﺖ ﭘﺪر آرﺗﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻢ ﺑﻴﺎد. ﭘﺪراﻧﻪ ﭘﻴﺸﻮﻧﻴﻤﻮ ﺑﻮﺳﻴﺪ و ﺑﻬﻢ ﺧﻮش آﻣﺪ ﮔﻔﺖ .ﺳﭙﺲ دﺳﺘﻢ رو ﮔﺮﻓﺖ و در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ اﺣﻮال ﭘﺮدم و ﻋﺰﻳﺰ ﺟﻮن رو ﻣﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻣﺒﻞ دو ﻧﻔﺮه ای ﻛﺸﻴﺪم. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﻫﻢ ﻛﻨﺎرﻣﻮن ﻧﺸﺴﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-ﺧﺐ ﻋﺰﻳﺰم اﻣﺮوز ﺧﻮش ﮔﺬﺷﺖ؟ ﭘﺴﺮ دردوﻧﻪ ﻣﻦ ﻛﻪ اذﻳﺘﺖ ﻧﻜﺮد. 
در ﻗﺎﻟﺐ ﻗﻼﺑﻴﻢ ﻓﺮو رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻧﻪ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮووون آرﺗﺎن ﺧﻴﻠﻲ ﻣﺎﻫﻪ !ﻣﮕﻪ اﺻﻼ اذﻳﺖ ﻛﺮدﻧﻢ ﺑﻠﺪه؟ 
ﺻﺪا ی آرﺗﺎن از ﭘﺸﺖ ﺳﺮم ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ:  
-ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻦ ﻏﻴﺒﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻦ؟ 
آرﺗﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﻛﻨﺎر ﻣﺎدرش ﻧﺸﺴﺖ و دﺳﺘﺶ را ﻫﻢ دور ﮔﺮدن او ﺣﻠﻘﻪ ﻛﺮد .ﻣﺎدرش ﮔﻔﺖ: 
-ﻣﮕﻪ ﻛﺴﻲ ﺟﺮات داره ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺗﻮ ﻏﻴﺒﺖ ﻛﻨﻪ  ...ﻧﺒﻮدی ﺑﺒﻴﻨﻲ ﺧﺎﻧﻮﻣﺖ ﭼﻪ ﺟﻮری ازت ﻃﺮﻓﺪار ی ﻣﻲ ﻛﻨﻪ. 
آرﺗﺎن ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﻲ زل زد ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎم و ﮔﻔﺖ:  
-ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ ﻋﺎدت داره ﻣﻨﻮ ﺷﺮﻣﻨﺪه ﻛﻨﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ  ...ﻣﻨﻢ اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﮕﻪ ﺑﺎﻻی ﭼﺸﻢ ﺗﺮﺳﺎم اﺑﺮوﺋﻪ ﻣﻲ ﻓﺮﺳﺘﻤﺶ اون دﻧﻴﺎ ﻛﻪ ﺳﻚ ﺳﻚ ﻛﻨﻪ و ﺑﺮﮔﺮده. دﻟﻢ ﺿﻌﻒ رﻓﺖ .ﺳﺮﻳﻊ ﻧﮕﺎﻣﻮ دزدﻳﺪم ﻛﻪ ﻧﻔﻬﻤﻪ ﭼﻪ آﺷﻮﺑﻲ ﺗﻮی دﻟﻢ درﺳﺖ ﻛﺮده. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﺑﺎ ﺷﻌﻒ دﺳﺖ زد و اول ﻣﺮا و ﺳﭙﺲ آرﺗﺎﻧﻮ ﻣﺤﻜﻢ ﺑﻮﺳﻴﺪ و ﮔﻔﺖ: 
- اﻟﻬﻲ ﻗﺮﺑﻮن ﺟﻔﺘﺘﻮن ﺑﺮم اﻳﺸﺎﷲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻴﻨﻘﺪر ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺸﻴﻦ .آرﺗﺎن ﻣﺎﻣﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻋﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻛﻪ روز ﺑﻪ روز ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ زﻧﺖ ﺑﺸﻲ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮر ﻛﻪ دﻋﺎ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺗﺮﺳﺎ ﻫﺮ روز ﺑﻴﺸﺘﺮ از روز ﻗﺒﻞ اﺳﻴﺮت ﺑﺸﻪ! 
آرﺗﺎن ﺑﺎ ﻟﺤﻦ ﺷﻮﺧﻲ ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﺎﻣﺎن از اﻳﻦ دﻋﺎﻫﺎ ﻧﻜﻦ  ...دﻋﺎی ﻣﺎدرا ﮔﻴﺮاﺳﺖ! 
ﭘﺪرش ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻨﺪه دار ی ﮔﻮﺷﺸﻮ ﻛﺸﻴﺪ و ﮔﻔﺖ: 
- ﻫﻲ ﻫﻲ ﻫﻲ! ﺧﻴﻠﻲ ﻫﻢ دﻟﺖ ﺑﺨﻮاد! 
آرﺗﺎن ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و رو ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ:  
-ﭘﺎﺷﻮ ﺑﻴﺎ ﺑﺮﻳﻢ اﺗﺎﻗﻢ ﻟﺒﺎﺳﺘﻮ ﻋﻮض ﻛﻦ ﻋﺰﻳﺰ دﻟﻢ. 
ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه اﻳﻦ ﺣﺮف ﭼﺸﻤﻜﻲ ﻫﻢ ﻧﺜﺎرم ﻛﺮد ﻛﻪ دﻟﻢ ز ﻳﺮ و رو ﺷﺪ. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﺳﻘﻠﻤﻪ ای ﺑﻬﻢ زد و ﮔﻔﺖ:  
-ﭘﺎﺷﻮ ﻋﺰﻳﺰم اﺗﺎق آرﺗﺎن ﻣﻦ دﻳﺪن داره ... 
ﻟﺒﺨﻨﺪی ﺑﻪ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن زدم و از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪم .آرﺗﺎن ﺟﻠﻮ راه اﻓﺘﺎد و ﻣﻦ ﻫﻢ از ﭘﺸﺖ ﺳﺮش ﻣﻲ رﻓﺘﻢ .در اﺗﺎﻗﺶ ﻳﻚ در ﭼﻮﺑﻲ ﺗﻴﺮه رﻧﮓ ﺑﻮد ﻛﻪ روﻳﺶ ﻣﺜﻞ درﻫﺎی ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎی ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻣﻴﺦ ﻫﺎی ﺑﺰرگ داﺷﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻳﻚ ﻛﻮﻣﻪ  ...ﺧﻨﺪﻳﺪم و ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻓﻘﻂ دﻳﻮار ﻛﺎه ﮔﻠﻲ ﻛﻢ داره ...


آرﺗﺎن ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺰﻧﻪ درو ﺑﺎز ﻛﺮد و وارد ﺷﺪ ﻣﻦ ﻫﻢ وارد ﺷﺪم و از ﭼﻴﺰی ﻛﻪ دﻳﺪم دﻫﺎﻧﻢ ﺑﺎز ﻣﺎﻧﺪ .ﻛﻞ دﻳﻮارﻫﺎ ﺑﺎ ﻛﺮاﻓﺖ ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﺑﻌﻀﻲ ﺟﺎﻫﺎ ﺑﺎ ام د ی اف ﻗﻔﺴﻪ ﻫﺎی ﻣﺮﺑﻌﻲ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ داﺧﻞ ﻫﺮ ﻛﺪام ﻳﻚ ﺷﻤﻊ ﻗﺮار داﺷﺖ .ﻛﻒ اﺗﺎق ﻫﻢ ﭘﺎرﻛﺖ ﻗﻬﻮه ای ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻛﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد .ﺗﺨﺖ ﺧﻮاب دو ﻧﻔﺮه ﻣﺸﻜﻲ رﻧﮕﻲ ﻫﻢ ﺑﻪ دﻳ ﻮار ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و رو ﺗﺨﺘﻲ ﻗﺮﻣﺰ رﻧﮕﺶ ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻲ زد ﺑﻪ دﻳﻮار ﺑﺎﻻی ﺗﺨﺘﺶ ﻋﻜﺴﻲ ﺑﺰرگ از ﺧﻮدش زده ﺑﻮد ﻛﻪ دل و د ﻳﻦ آدم را ﻣﻲ ﺑﺮد .در ﻋﻜﺲ آﺳﺘﻴﻦ ﻫﺎی ﺑﻠﻮز ﺗﻨﮓ و اﺳﭙﺮﺗﺶ را ﺑﺎﻻ زده ﺑﻮد و ﻫﻴﻜﻞ ﻋﻀﻼﻧﻲ اش ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﭘﻴﺪا ﺑﻮد. ﻳﻘﻪ اش ﺗﺎ ﻧﺼﻔﻪ ﺑﺎز ﺑﻮد و ﺳﻴﻨﻪ ﺳﺘﺒﺮش را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻲ ﮔﺬاﺷﺖ .ﺳﺮش را ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد  ...دﻣﺎغ ﺳﺮ ﺑﺎﻻﻳﺶ ﺣﺎﻟﺖ ﻟﺒﻬﺎﻳﺶ  ...ﻫﻴﻜﻠﺶ دﻳﻮوﻧﻪ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻮد  ...ﭼﺸﻢ از ﻋﻜﺲ ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﮕﺎه ﺧﻴﺮه اش روی ﺧﻮدم ﺷﺪم .در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻴ ﻨﻪ ﻟﺐ ﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﻦ زل زده ﺑﻮد .ﻧﮕﺎﻫﻢ رو ﻛﻪ دﻳﺪ ﮔﻔﺖ: 
- دﻳﺪ زدن ﺑﻨﺪه ﺗﻤﻮم ﺷﺪ؟ ﻋﻜﺲ ﻣﻨﻮ ﻛﻪ ﺧﻮردی ... 
دﻧﺪون ﻗﺮوﭼﻪ ای رﻓﺘﻢ و ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﺗﺤﻮه !!ﺑﺮو ﺑﻴﺮون ﻣﻲ ﺧﻮام ﻟﺒﺎس ﻋﻮض ﻛﻨﻢ ... 
-ﺧﻮب ﺟﻠﻮی ﻣﻦ ﻋﻮض ﻛﻦ ....  
-ﺗﻮ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد ﻧﻴﺴﺘﻲ 
ﭘﻴﺪا ﺑﻮد ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺮﻓﻢ دوﺑﺎره ﻋﺼﺒﻲ اش ﻛﺮدم ﭼﻮن از ﺟﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ .ﻗﺪم ﻗﺪم ﺑﻬﻢ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ و ﻗﺒﻞ از اﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻛﻨﻢ ﺑﺮم ﻋﻘﺐ دﺳﺘﻤﻮ ﻣﺤﻜﻢ ﭼﺴﺒﻴﺪ. آرو آروم و ﺷﻤﺮده ﺷﻤﺮده ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﻦ آدم آروﻣﻴﻢ دﺧﺘﺮ ﺧﺎﻧﻮم  ...ﻓﻘﻂ ﺣﻮاﺳﺘﻮ ﺟﻤﻊ ﻛﻦ ﻛﻪ دﻳﻮوﻧﻪ ام ﻧﻜﻨﻲ  ...ﭼﻮن اﮔﻪ دﻳﻮوﻧﻪ ام ﻛﻨﻲ دﻳﮕﻪ ﻫﺮ اﺗﻔﺎﻗﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﻔﺘﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺶ ﺑﺎ ﺧﻮدﺗﻪ ... ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻲ؟ !!!ﻓﻜﺮ ﻧﻜﻦ اﮔﻪ ﺑﺎ ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻒ ﻣﻦ ﺑﺎز ی ﻛﻨﻲ اﻳﻦ زرﻧﮕﻴﻪ  ...ﻧﻪ اﻳﻦ ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻪ واﺳﻪ ﺗﻮ  ...اﻣﻴﺪوارم ﺷﻌﻮرت ﺑﺮﺳﻪ 
ﺑﻪ دﻧﺒﺎل این حرف دستم رو ﻛﻪ در ﺣﺎل ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺑﻮد رﻫﺎ ﻛﺮد و از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪ. کمی ﻣﭻ دﺳﺘﻤﻮ ﻣﺎﻟﺶ دادم و رو ﺑﻪ ﻋﻜﺲ ﮔﻔﺘﻢ: 
- ﺧﻴﻠﻲ وﺣﺸﻲ ﻫﺴﺘﻲ  ...ﻳﻪ وﺣﺸ ﻲ ﺟﺬاب !ﺣﺎﻻ ﺧﻮﺑﻪ اﻳﻦ اﺧﻼق ﮔﻨﺪو داری  ...وﮔﺮﻧﻪ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﺒﻮد ﭼﻪ ﺑﻼﻳﻲ ﻗﺮاره ﺳﺮ ﻣﻦ ﺑﻴﺎد ... اﻳﻦ وﺣﺸﻲ ﮔﺮﻳﺎت ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲ ﺷﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ ازت ﺑﺪم ﺑﻴﺎد و دل ﺑﻬﺖ ﻧﺒﺎزم. 
ﻣﺎﻧﺘﻮﻣﻮ در آوردم و ﺷﺎﻟﻤﻮ ﻫﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ .دﺳﺘﻲ زﻳﺮ ﻣﻮﻫﺎی ﭘﺮ ﭘﺸﺘﻢ ﻛﺸﻴﺪم و ﺟﻮراﺑﺎﻣﻮ ﻫﻢ از ﭘﺎم در آوردم .ﭘﺎﻫﺎی ﻛﺸﻴﺪه و ﺳﻔﻴﺪ و ﺧﻮش ﺗﺮاﺷﻢ ﺑﺪﺟﻮر دﻟﺒﺮی ﻣﻲ ﻛﺮدن  ...دﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ آرﺗﺎﻧﻮ دﻳﻮوﻧﻪ ﻛﻨﻢ .ﻗﺼﺪ داﺷﺘﻢ ﻃﻮری دﻟﺸﻮ ﺑﺒﺮم ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎم ﺑﻴﻔﺘﻪ .دوﺳﺖ داﺷﺘﻢ دﻳﻮوﻧﻪ اش ﻛﻨﻢ. ﻳﻘﻪ اﻣﻮ ﺑﺎ دﺳﺖ ﺻﺎف ﻛﺮدم و ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪم. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن اوﻟﻴﻦ ﻛﺴﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻨﻮ دﻳﺪ. ﺳﺮﻳﻊ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﻪ ﺑﻪ و ﭼﻪ ﭼﻪ ﻛﻨﺎن ﮔﻔﺖ:  
-ﺑﺮم واﺳﻪ دﺧﺘﺮ ﮔﻠﻢ اﺳﻔﻨﺪ دود ﻛﻨﻢ  ...ﻣﺎﺷﺎﷲ ﻣﺎﺷﺎﷲ ﺗﺮﺳﺎ ﺟﻮن ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻢ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﺰﻧﻢ ﻋﺰﻳﺰم.  
-ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن اﻳﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻴﻪ! ﭼﺸﻤﺎی ﻗﺸﻨﮓ ﺷﻤﺎ ﻗﺸﻨﮓ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻪ. 
ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن دوﺑﺎره ﭘﺮﻳﺪ ﻃﺮف ﻣﻦ و ﭼﻠﭗ ﭼﻠﭗ ﺑﻮﺳﻴﺪم. زﻳﺮ ﭼﺸﻤﻲ ﺑﻪ آرﺗﺎن ﻧﮕﺎه ﻛﺮدم ﺧﻴﻠﻲ ﺑﻲ ﺗﻔﺎوت داﺷﺖ ﺑﻬﻢ ﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد. ﻋﻴﻦ دﺳﺘﮕﺎه اﺳﻜﻦ از ﺑﺎﻻ ﺑﻪ ﭘﺎ ﻳﻴﻦ از ﭘﺎ ﻳﻴﻦ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ !ﭼﻘﺪر ﺑﻲ اﺣﺴﺎس ﺑﻮد !ﭼﻄﻮر ﻣﻲ ﺗﻮﻧﺴﺖ اﻳﻨﻬﻤﻪ ﻗﺸﻨﮕﻲ رو ﻧﺒﻴﻨﻪ. ﭼﻄﻮر ﻣﻲ ﺗﻮﻧﺴﺖ ﺑﺒﻴﻨﻪ و ﺑﻲ ﺧﻴﺎل ﺑﺎﺷﻪ؟ ! ﺑﺎﺑﺎی آرﺗﺎن ﻫﻢ ﭼﻨﺪ ﺿﺮﺑﻪ روی ﻣﻴﺰ زد و ﮔﻔﺖ:  
-ﺑﺰﻧﻢ ﺑﻪ ﺗﺨﺘﻪ ﭘﺴﺮم ﺗﻮی ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺣﺮف ﻧﺪاره  ...ﺑﻪ ﺑﺎﺑﺎش رﻓﺘﻪ دﻳﮕﻪ. 
ﻫﻤﻪ ﺧﻨﺪ ﻳﺪﻳﻢ و ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﻦ ﻣﻲ رم ﻣﻴﺰو ﺑﭽﻴﻨﻢ  ...ﻃﻔﻠﻚ ﺳﻮره دﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ ... 
ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻣﻨﻢ ﻣﻴﺎم ﻛﻤﻚ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن. 
دﺳﺘﺶ را ﺳﺮ ﺷﺎﻧﻪ ام ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-ﻧﻪ ﮔﻠﻢ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﺳﻮره ﻫﻢ ﻫﺴﺖ  ...ﺷﻤﺎ ﺑﺸﻴﻦ ﭘﻴﺶ ﺷﻮﻫﺮت 
و ﺑﻪ زور ﻣﻨﻮ ﻛﻨﺎر آرﺗﺎن و ﭼﺴﺒﻴﺪه ﺑﻪ او ﻧﺸﺎﻧﺪ .دﺳﺖ آرﺗﺎن را ﻫﻢ ﮔﺮﻓﺖ و روی ﭘﺎی ﻣﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-آرﺗﺎﻧﻢ ﺳﻔﺖ ﺑﮕﻴﺮش ﻣﺎﻣﺎن ﻛﻪ ﻳﻪ وﻗﺖ ﻓﺮار ﻧﻜﻨﻪ.


دﺳﺖ ﻳﺦ آرﺗﺎن روی ﭘﺎی ﻟﺨﺘﻢ ﻧﻔﺲ را در ﺳﻴﻨﻪ ام ﺣﺒﺲ ﻛﺮد .آرﺗﺎن ﻫﻢ ز ﻳﺮ ﻧﮕﺎه ﭘﺪرش ﺟﺮات ﺑﺮداﺷﺘﻦ دﺳﺘﺶ را ﻧﺪاﺷﺖ .ﻟﺮزش ﺧﻔﻴﻒ دﺳﺘﺶ ﻧﺸﺎن ﻣﻲ داد ﻛﻪ او ﻫﻢ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎدی ﻧﺪارد و ﻣﺜﻞ ﻣﻦ در ﺣﺎل اﻧﻔﺠﺎر اﺳﺖ .ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ داﺷﺘﻢ ﭘﻮﺳﺖ ﻟﺒﻢ را ﻣﻲ ﻛﻨﺪم .اﻧﮕﺎر ﭘﺪرش ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﻛﺪام ﺣﺎﻟﺖ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻧﺪارﻳﻢ ﻛﻪ از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-ﺑﺮم ﺑﺒﻴﻨﻢ رﻓﻴﻌﻲ ﭼﻲ ﻛﺎر ﻛﺮد ﺑﺎ ﭼﻚ ﻓﺮدا ... 
آرﺗﺎن ﻫﻢ از ﺧﺪا ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺳﺮ ی ﺗﻜﺎن و داد و ﮔﻔﺖ:  
-راﺣﺖ ﺑﺎﺷﻴﻦ ... 
ﺑﻌﺪ از رﻓﺘﻦ ﭘﺪرش ﺳﺮ ﻳﻊ دﺳﺘﺶ را ﻛﺸ ﻴﺪ و ﻧﻔﺴﺶ را ﺑﺎ ﺻﺪا ﺑﻴﺮون داد .از ﺣﺎﻟﺘﺶ ﻫﻢ ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﻮدم اﻣﻴﺪوار ﺷﺪم. زﻳﺮ ﻟﺐ ﮔﻔﺖ:  
-اﻣﺎن از دﺳﺖ ﺗﻮ ﻧﻴﻠﻲ ... 
ﭘﺎﻳﻢ را روی ﭘﺎی دﻳﮕﺮم اﻧﺪاﺧﺘﻢ و گفتم:  
-ﻧﻘﺶ ﺑﺎز ی ﻛﺮدن ﺟﻠﻮی ﻣﺎدرت ﻛﺎر ﺧﻴﻠﻲ ﺳﺨﺘﻴﻪ ...  
-ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﻤﻮم ﻣﻲ ﺷﻪ  ...ﺑﻌﺪ از ازدواﺟﻤﻮن ﻫﺮ ﻃﻮر ﻛﻪ ﺷﺪه ﺑﺎﻳﺪ از زﻳﺮ دﺳﺘﺶ ﻓﺮار ﻛﻨﻴﻢ ﻣﻦ ﺣﻮﺻﻠﻪ اﻳﻦ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺎزﻳﺎرو ﻧﺪارم. 
ﻟﺠﻢ ﮔﺮﻓﺖ و ﺑﺎ ﻏﻴﺾ ﮔﻔﺘﻢ:  
-آره واﻗﻌﺎ ﻣﺴﺨﺮه ﺑﺎز ﻳﻪ ...  
-ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﻲ زﺣﻤﺖ از اﻳﻦ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺗﺮ ﺗﻨﺘﻮن ﻛﻨﻴﻦ  ...ﻓﻌﻼ ﻧﻪ ﺑﻨﺪه ﺑﻬﺘﻮن ﻣﺤﺮﻣﻢ ﻧﻪ ﺑﺎﺑﺎی ﺑﻨﺪه ... 
ﺣﺮﻓﺶ از ﺳﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ و دردﻧﺎك ﺗﺮ ﺑﻮد .دوﻳﺪن ﺧﻮن ﺑﻪ ﺻﻮرﺗﻢ رو ﺣﺲ ﻛﺮدم .از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ .ﻗﺒﻞ از آﻧﻜﻪ ﭼﻴﺰی ﺑﮕﻮﻳﻢ آرﺗﺎن ﮔﻔﺖ:  
-دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ آﺧﺮ راﻫﺮو در ﺳﻤﺖ ﭼﭙﻪ ... 
ﻟﻌﻨﺘﻲ !از ﻛﺠﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﭼﻲ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﮕﻢ .ﻓﻬﻤﻴﺪه ﭼﻘﺪر ﺣﺮﺻﻢ داده ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﺮم ﺧﻮدﻣﻮ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﻢ .ﺑﺮای اﻳﻨﻜﻪ ﺿﺎﻳﻊ اش ﻛﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ:  
-دﺳﺘﺸﻮﻳﻲ ﺑﻪ درد ﺗﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲ ﺧﻮره ﻣﻦ ﻣﻲ ﺧﻮام ﺑﺮم آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن.  
-ﺧﺪا داﻧﺪ  ....وﻟﻲ ﺑﻬﺘﺮه اﻳﻦ ﻛﺎرو ﻧﻜﻨﻲ ﭼﻮن ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن اﺻﻼ دوﺳﺖ ﻧﺪاره ﻛﺴﻲ ﺑﺮه ﺗﻮی آﺷﭙﺰﺧﻮﻧﻪ  ...ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺣﺴﺎﺳﻴﺖ داره. 
ﺑﺎ ﻳﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎص ﻧﮕﺎش ﻛﺮدم و ﺑﺮای اﻳﻨﻜﻪ اذﻳﺘﺶ ﻛﻨﻢ ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﭘﺲ ﻣﻦ ﻣﻲ رم ﺗﻮی اﺗﺎق ﺗﻮ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﻛﻨﻢ ﻳﻪ ﻛﻢ ﻋﺰﻳـــــــﺰم. 
ﻫﻤﻴﻨﺠﻮر ﻣﺎت ﺷﺪ روی من و ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻧﺎز و ﺧﺮاﻣﺎن ﺧﺮاﻣﺎن رﻓﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﺗﺎﻗﺶ  ....ﺧﻮدم ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد .رﻓﺘﻢ ﺗﻮی اﺗﺎﻗﺶ و اﻓﺘﺎدم رو ی ﺗﺨﺖ  ...واﻗﻌﺎ ﭼﺮا آرﺗﺎن ﺑﺎ ﻣﻦ اﻳﻨﺠﻮری ﻣﻴﻜﺮد؟ ﭼﺮا از ﻋﺬاب دادﻧﻢ و ﺧﻮرد ﻛﺮدﻧﻢ ﻟﺬت ﻣﻲ ﺑﺮد .ﭼﻮن ﻣ ﻲ دﻳﺪ ﻣﻐﺮورم ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ اﻳﻨﺠﻮر ی ﻛﻨﻪ ﺑﺎﻫﺎم .ﻟﻌﻨﺘﻲ! ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮردش ﻛﻨﻢ ﺑﺎ ﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ اذﻳﺘﺶ ﻛﻨﻢ دوﺳﺖ ﻧﺪارم ﺑﺬارم ﻟﻬﻢ ﻛﻨﻪ و ﺗﻮی دﻟﺶ ﺑﻬﻢ ﺑﺨﻨﺪه. ﻧﻤﻲ دوﻧﻢ ﭼﻘﺪر ﮔﺬﺷﺖ ﻛﻪ در اﺗﺎق ﺑﺎز ﺷﺪ و آرﺗﺎن وارد ﺷﺪ .ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮاﺑﻴﺪﻧﻢ ﺧﻴﻠﻲ ﻓﺠﻴﻊ ﺑﻮد .داﻣﻨﻢ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎﻻ و  ....ﺳﺮﻳﻊ ﺧﻮدﻣﻮ ﺟﻤﻊ و ﺟﻮر ﻛﺮدم .آرﺗﺎن اول ﺧﻴﺮه ﻣﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﻫﺎم ول ﺑﻌﺪ ﺳﺮﻳﻊ ﻧﮕﺎﻫﺸﻮ از ﭘﺎﻫﺎم ﮔﺮﻓﺖ و ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎم ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ:  
-ﭘﺎﺷﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﺷﺎم ... 
از ﺟﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ ﻛﻪ دﻳﺪم داره از اﺗﺎق ﻣﻲ ره ﺑﻴﺮون ﻧﺎﭼﺎرا ﺻﺪاش ﻛﺮدم: 
-آرﺗﺎن ... 
اﻳﺴﺘﺎد و ﺑﺪون ﺣﺮف ﺑﻪ ﺳﻤﺘﻢ ﭼﺮﺧﻴﺪ ﮔﻔﺘﻢ:  
-درﺳﺘﺶ اﻳﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺮﻳﻢ ﺑﻴﺮون ... ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﺣﺴﺎﺳﻪ رو اﻳﻦ ﭼﻴﺰا ... 
ﺳﺮ ﺗﻜﻮن داد و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﻬﺶ ﺑﺮﺳﻢ. از عمد دﺳﺘﻤﻮ دور ﺑﺎزوش ﮔﺮه ﻛﺮدم ﻛﻪ ﭼﭗ ﭼﭗ ﻧﮕﺎم ﻛﺮد و با نیش و کنایه گفت:  
-اﻧﮕﺎر ﺗﻮام از اﻳﻦ ﺑﺎزی ﺧﻮﺷﺖ اوﻣﺪه ... 
ﺑﺎ ﻧﻔﺮت دﺳﺘﻤﻮ از ﺑﺎزوش ﺟﺪا ﻛﺮدم و ﺑﻬﺶ ﺗﻮﭘﻴﺪم:  
-ﺑﺒﻦ آﻗﺎ ﭘﺴﺮ  ...اﮔﻪ ﻣﻦ اﻻن اﻳﻨﺠﺎم و ﺟﻠﻮ ی ﻣﺎﻣﺎن ﺗﻮ ادای دﺧﺘﺮای ﻧﻜﺒﺖ و ﻋﻮﺿﻲ رو در ﻣﻲ ﻳﺎرم دﻟﻴﻠﺶ ﻓﻘﻂ ﻗﺮار ﻳﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ دارم از ﻫﻴﭽﻲ اﻳﻦ وﺿﻌﻢ راﺿﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﻧﻤﻲ ﺧﻮام ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﺎﺑﺖ ﻳﻪ دوﻧﻪ ﭘﺴﺮش ﻧﮕﺮان ﺑﺎﺷﻪ  ....ﻣﻲ ﻓﻬﻤﻲ اﻳﻨﻮ ﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮ ﻣﺎﻣﺎﻧﺖ ﺗﺎﺑﻠﻮ ﺑﺎز ی در ﺑﻴﺎرم و دق ﻣﺮﮔﺖ ﻛﻨﻢ ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﻲ راﺿﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ از اﻳﻦ وﺿﻊ؟ ﺣﺎﻟﻢ داره از اﻳﻦ اداﻫﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲ ﺧﻮره ﺣﺪاﻗﻞ آدم ﺑﺎش و ﺷﺮاﻳﻂ آدﻣﻮ ﺑﻔﻬﻢ  ...ﮔﺮﺑﻪ ﻛﻮره ﻧﺒﺎﺷﻪ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﮕﻴﺮه ﻓﺪاﻛﺎری ﻫﺎی ﻣﻨﻮ ...


آرﺗﺎن ﻛﻪ از ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻦ ﺟﺎ ﺧﻮرده ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﮕﺎم ﻛﺮد و ﮔﻔﺖ: 
- ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺐ ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺐ  ...ﺣﺎﻻ ﭼﺮا ﻋﺼﺒﺎﻧﻲ ﻣﻲ ﺷﻪ  ...ﺷﻮﺧﻲ ﻛﺮدم ﺑﺎﻫﺎت ...  
-ﺷﻮﺧﻲ؟!! ﻳﻬﺖ ﻧﻤﻲ ﻳﺎد آدم ﺷﻮﺧﻲ ﺑﺎﺷﻲ. 
- ﺧﻴﻠﻲ ﺧﺐ ﺑﺎﺷﻪ! ﺑﻴﺨﻴﺎل ﺷﻮ دیگه  ...ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮه ﺑﺮ ﻳﻢ دﻳﮕﻪ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﺑﺎﺑﺎ ﺧﻴﻠﻲ وﻗﺘﻪ ﻛﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮن. 
ﻫﺮ دو از اﺗﺎق ﺧﺎرج ﺷﺪﻳﻢ و ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬا ﺧﻮری رﻓﺘﻴﻢ .ﺳﺎﻟﻦ ﻏﺬاﺧﻮری ﺑﺎ ﺳﻪ ﭘﻠﻪ ﭘﺎ ﻳﻴﻦ ﺗﺮ از ﺳﻄﺢ ﺳﺎﻟﻦ اﺻﻠﻲ ﻗﺮار داﺷﺖ .ﻫﻤﻴﻦ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻢ از ﭘﻠﻪ ﻫﺎ ﭘﺎ ﻳﻴﻦ ﺑﺮم ﻳﻪ دﻓﻌﻪ ﭘﺎﺷﻨﻪ ﻛﻔﺸﻢ ﺳﺮ ﺧﻮرد و رﻓﺘﻢ ﺗﻮی ﻫﻮا وﻟﻲ ﻗﺒﻞ از اوﻧﻜﻪ ﺑﺎ ﻛﻤﺮ ﺑﻴﺎم روی ﭘﻠﻪ ﻫﺎ و ﻛﻤﺮم از وﺳﻂ دو ﺗﺎ ﺑﺸﻪ دﺳﺘﺎی ﻗﻮی آرﺗﺎن ﻣﻴﻮن زﻣﻴﻦ و ﻫﻮا ﻣﻨﻮ ﮔﺮﻓﺖ و در آﻏﻮش ﻛﺸﻴﺪ. از زور ﺗﺮس ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﻣﻲ زدم و ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدم .وﻗﺘﻲ از اﻣﻦ ﺑﻮدن ﺟﺎم ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪم ﭼﺸﻤﺎﻣﻮ ﺑﺎز ﻛﺮدم .رﻧﮓ آرﺗﺎن ﭘﺮﻳﺪه ﺑﻮد و ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻳﻲ ﮔﺸﺎد ﺷﺪه ﺧﻴﺮه ﺧﻴﺮه ﻧﮕﺎم ﻣﻲ ﻛﺮد .ﺑﺎ دﻳﺪن ﭼﺸﻤﺎ ی ﺑﺎز ﻣﻦ زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ:  
-ﺗﺮﺳﺎ  ...ﺧﻮﺑﻲ ؟! 
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﻧﺴﺘﻢ ﺳﺮﻣﻮ ﺗﻜﻮن ﺑﺪم. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن داﺷﺖ ﺧﻮدﺷﻮ ﻣﻲ ﻛﺸﺖ و اﺻﺮار داﺷﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﻳﻢ دﻛﺘﺮ. وﻟﻲ ﻣﻦ در ﻫﻤﻮن ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺮس ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻧﻪ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﺑﻪ ﺧﺪا ﺧﻮﺑﻢ ...  
-ﻋﺰﻳﺰم اﮔﻪ ﺧﻮﺑﻢ ﻫﺴﺘﻲ ﺣﺘﻤﺎ ﻻزﻣﻪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻳﻢ دﻛﺘﺮ  ...ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدﺗﻢ ﻛﻪ ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آرﺗﺎن ﺑﺎ ﻳﺪ ﺑﺮﻳﻢ ﺑﭽﻪ ام رﻧﮓ ﺑﻪ روش ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺸﻪ ﺗﻮ ﺧﻮﺑﻲ و ﭼﻴﺰﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. 
آرﺗﺎن ﺳﺮﺷﻮ زﻳﺮ اﻧﺪاﺧﺖ و ﻫﻴﭽﻲ ﻧﮕﻔﺖ .ﺑﺎﺑﺎش ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﻦ ﻣﺎﺷﻴﻨﻮ آﻣﺎده ﻣﻲ ﻛﻨﻢ ﺷﻤﺎ ﺑﻴﺎﻳﻦ ﺑﻴﺮون...  
دﺳﺖ آرﺗﺎﻧﻮ ﭼﺴﺒﻴﺪم. ﺳﺮﻳﻊ ﭼﺸﻤﺎﺷﻮ دوﺧﺖ ﺗﻮی ﭼﺸﻤﺎم .ﮔﻔﺘﻢ:  
-آرﺗﺎن ﺑﺎور ﻛﻦ ﻣﻦ ﺧﻮﺑﻢ ﻧﻴﺎزی ﺑﻪ دﻛﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ !ﻣﻦ ﺣﺘﻲ روی زﻣﻴﻨﻢ ﻧﻴﻔﺘﺎدم...  
در ﮔﻮﺷﻢ زﻣﺰﻣﻪ وار ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﻄﻤﺌﻨﻲ ؟ ﺗﻮ دﺳﺖ ﻣﻦ اﻣﺎﻧﺘﻲ آﺧﻪ .... 
ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدم از ا ﻳﻦ ﻛﻠﻤﻪ  ...اﻣﺎﻧﺖ !اﻣﺎﻧﺖ !ﭼﺮا ﻧﻤﻲ ﮔﻲ ﺧﻮدت ﻧﮕﺮاﻧﻤﻲ؟ !!!ﻟﻌﻨﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ !ﻣﻨﻢ اﻧﮕﺎر ﺑﺎ اﺣﺴﺎﺳﻢ درﮔﻴﺮی داﺷﺘﻢ. ﻳﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﺮدم آرﺗﺎﻧﻮ دوﺳﺖ دارم و دﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاد اوﻧﻢ دوﺳﺘﻢ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻪ ﻳﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻛﻞ ازش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﻣﻲ ﺷﺪم .ﻛﺎش ﻣﻲ ﺷﺪ ﻫﻤﻪ اش ازش ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﻢ ﻧﻔﺮت ﺑﻬﺘﺮ از ﻋﺸﻖ ﺑﻮد واﺳﻪ ﻣﻨﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﻧﺪﻧﻲ ﻧﺒﻮدم و ﺑﺮای آرﺗﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﻧﺪﻧﻲ ﻧﺒﻮد .ﺣﺪاﻗﻞ واﺳﻪ ﻣﻦ !ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺣﺰن آﻟﻮد ﺑﻪ ﭼﺸﻤﺎن آرﺗﺎن، آرﺗﺎن ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻣﻦ رو روی زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺖ و ﮔﻔﺖ:  
-ﻣﺎﻣﺎن ﻧﻴﺎزی ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺎل ﺗﺮﺳﺎ ﺧﻮﺑﻪ ... 
- وﻟﻲ آرﺗﺎن ...  
-اﮔﻪ ﺣﺎﻟﺶ ﺑﺪ ﺷﺪ آﺧﺮ ﺷﺐ ﺧﻮدم ﻣﻲ ﺑﺮﻣﺶ ﺑﻴﻤﺎرﺳﺘﺎن  ...ﺷﻤﺎ ﻧﮕﺮان ﻧﺒﺎﺷﻴﻦ ﺣﺎﻻ ﻫﻢ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ... 
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﻧﺸﺴﺘﻴﻢ ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﻣﺸﻐﻮل ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮد و ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﺮ ﻃﻮر ﺷﺪه اون ﻟﺤﻈﻪ رو از ذﻫﻦ ﻣﻦ ﭘﺎك ﻛﻨﻪ وﻟﻲ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﻮاﺳﻢ ﭘﻴﺶ اون ﻟﺤﻈﻪ ای ﺑﻮد ﻛﻪ دﺳﺘﺎی ﻗﻮی آرﺗﺎن دور ﻛﻤﺮم ﺣﻠﻘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد ... ﭘﻴﺶ اون ﻟﺤﻈﻪ ﻛﻪ ﮔﺮﻣﻲ ﻧﻔﺴﺎﺷﻮ روی ﭘﻮﺳﺖ ﺻﻮرﺗﻢ ﺣﺲ ﻣﻲ ﻛﺮدم  ...ﻣﻦ ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ ﻛﻪ آرﺗﺎن از ﻋﻤﺪ ﻣﻨﻮ اوﻧﻄﻮر ﻓﺸﺎر ﻣﻲ داد  ...ﻣﻄﻤﺌﻨﻢ واﻗﻌﺎ ﻧﮕﺮاﻧﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد  ...ﮔﺮﻣﺎی آﻏﻮﺷﺶ  ....اه درد !زﻫﺮﻣﺎر !ﺷﺎﻣﺘﻮ ﻛﻮﻓﺖ ﻛﻦ !اﮔﻪ ﻛﺴﻲ ازت ﺑﭙﺮﺳﻪ ﺷﺎم ﭼﻲ ﺧﻮردی ﺟﺎی اﻳﻨﻜﻪ اﺳﻢ ﻏﺬا رو ﺑﮕﻲ ﻻﺑﺪ ﻣﻲ ﺧﻮای ﺑﮕﻲ آرﺗﺎن ﺧﻮردم .ﺧﻮدم ﺧﻨﺪه ام ﮔﺮﻓﺖ و ﺳﻌﻲ ﻛﺮدم ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ آرﺗﺎن ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ ﻏﺬاﻣﻮ ﺑﺨﻮرم  ...آرﺗﺎن ﻫﻢ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻏﺬاش ﺑﺎزی ﻛﺮد و ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻢ اوﻧﻢ ﭼﻴﺰ ی از ﻃﻌﻢ ﻏﺬا ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ. ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮﻧﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﺗﻼﺷﺶ واﺳﻪ آروم ﻛﺮدن ﻣﺎ راه ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺒﺮد. بعد از خوردن شام من از جا لرخاستم و از آرتان خواستم که منو برسونه آرتان هم بدون حرف آماده شد. بعد از خداحافظی از نیلی جون و پدر جون همراه آرتان از خونه خارج شدیم . ﺑﺪون ﺣﺮف ﺳﻮار ﻣﺎﺷﻴﻨﺶ ﺷﺪﻳﻢ و راه اﻓﺘﺎدﻳﻢ.


ﻛﻤﻲ از راه در ﺳﻜﻮت ﺳﭙﺮی ﺷﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ آرﺗﺎن ﮔﻔﺖ:  
-ﻫﻨﻮز ﻣﻄﻤﺌﻨﻲ ﺧﻮﺑﻲ؟
 ﺳﺮﻣﻮ ﺗﻜﻮن دادم و ﮔﻔﺘﻢ:  
-اوﻫﻮم ... 
 -ﺑﺎزﻳﮕﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﻫﺴﺘﻲ ... 
دوﺑﺎره ﻋﺼﺒﻲ ﺷﺪم وﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻧﻜﻨﻪ ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻣﻦ اﻟﻜﻲ ﺧﻮدﻣﻮ اﻧﺪاﺧﺘﻢ و ﺑﻌﺪم اﻟﻜﻲ از ﺗﺮس ﻓﺸﺎرم ... 
- ﻫﻲ ﻫﻲ ﻫﻲ !ﻣﻦ اﺻﻼ ﻣﻨﻈﻮرم ا ﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻣﻨﻈﻮرم رﻓﺘﺎرت ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﻮد! ﻧﻴﻠﻲ ﺟﻮن ﻳﻪ درﺻﺪم ﺷﻚ ﻧﻜﺮد ﺑﻬﻤﻮن.  
-آﻫﺎن از اون ﻟﺤﺎظ ... 
ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪی ﻣﺤﻮ ﮔﻔﺖ:  
-اﻋﺼﺎب ﻧﺪارﻳﺎ ... 
زﻳﺮ ﻟﺒﻲ ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﺗﻮ واﺳﻪ ﻣﻦ ﻣﮕﻪ اﻋﺼﺎﺑﻢ ﻣﻲ ذاری؟  
-ﻣﮕﻪ ﻣﻦ ﭼﻲ ﻛﺎرت ﻛﺮدم؟ 
ﻟﻌﻨﺘﻲ !ﺷﻨﻴﺪ !!!ﻋﺠﺐ ﮔﻮﺷﺎی ﺗﻴﺰی داﺷﺖ !ﺳﺮی ﺗﻜﻮن دادم و ﮔﻔﺘﻢ: 
- ﻫﻴﭽﻲ ﺑﻴﺨﻴﺎل  ...ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻌﺪ ی ﭼﻴﻪ؟  
-ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻳﻲ ﺑﻌﺪی دﻳﮕﻪ رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺪاره  ...اﻟﺒﺘﻪ ﻳﻪ ﻛﻢ ﺧﺮﻳﺪ دﻳﮕﻪ ﻫﻢ دار ﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺠﺎم ﺑﺪ ﻳﻢ وﻟﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ روزی ﺑﺎﺷﻪ  ...ﺧﺒﺮت ﻣﻲ ﻛﻨﻢ .ﻓﻌﻼ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺑﺎﺑﺎت ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﻛﻨﻢ واﺳﻪ دﻳﺪن ﭼﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎغ و رزرو ﻣﻴ ﺰو ﺻﻨﺪﻟ ﻲ و ﻏﺬا و از اﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺗﻮام ﺑﺮو دﻧﺒﺎل ﻧﻮﺑﺖ واﺳﻪ آراﻳﺸﮕﺎه و ﻟﻴﺴﺖ ﻛﺮدن دﻋﻮﺗﻴﺎﺗﻮﻧﻮ و اﻳﻦ ﭼﻴﺰا ....  
-ﺟﺪی ﺟﺪی دارﻳﻢ ازدواج ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ؟!!! 
ﻟﺒﺨﻨﺪ زد و ﮔﻔﺖ:  
-آره ﺟﺪی ﺟﺪی و زوری ﻣﻨﻮ ﻫﻞ دادی ﻗﺎﻃﻲ ﻣﺮﻏﺎ ... 
- ﺧﻴﻠﻲ رو دار ی ﺑﻪ ﺧﺪااااااااا  
-ﺧﻮب ﺣﺎﻻ دوﺑﺎره ﻋﺼﺒﻲ ﻧﺸﻮ  ...ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ... 
ﺣﺮﻓﺸﻮ اداﻣﻪ ﻧﺪاد و ﺟﻠﻮی در ﺧﻮﻧﻤﻮن اﻳﺴﺘﺎد .ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻲ؟ 
- ﻫﻴﭽﻲ دﻳﮕﻪ ﺷﺐ ﺑﺨﻴﺮ ... 
اﻳﻦ ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮو ﭘﺎﻳﻴﻦ وﻟﻲ ﻣﻦ ﺣﺲ ﻓﻀﻮﻟﻴﻢ ﺑﺪﺟﻮر ﻗﻠﻘﻠﻜﻢ ﻣﻲ داد .ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ دﺳﺘﻢ رو ﺑﻪ ﺳﻤﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮه در ﺑﺒﺮم ﮔﻔﺘﻢ:  
-ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻲ ؟! 
ﺧﻨﺪﻳﺪ و ﮔﻔﺖ:  
-ﺑﺮو ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻓﻮﺿﻮل ﺧﺎﻧﻮم ...  
-ﺑﮕﻮووووووو آرﺗﺎاااااااااااااااان ....  
-ﭘﺮو ﻣﻲ ﺷﻲ ... 
ﭘﺲ ﻳﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮب ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻪ. ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﻨﺠﻜﺎو ﺷﺪم وﮔﻔﺘﻢ:  
-ﺑﮕﻮوو ﺑﮕﻮووو ﺑﮕﻮوووو ﺑﮕﻮوووووو 
- ای ﺑﺎﺑﺎ !ﺳﻘﺘﻮ ﺑﺎ ﺑﮕﻮ ﺑﺮداﺷﺘﻦ؟!!!  
-اﮔﻪ ﻧﮕﻲ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﻣﻲ ﺷﻴﻨﻢ اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲ ﮔﻢ ﺑﮕﻮ ... 
- ﻫﻴﭽﻲ ﺑﺎﺑﺎ! ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﮕﻢ ﻋﺼﺒﻲ ﻛﻪ ﻣﻲ ﺷﻲ ﺟﺬاب ﺗﺮ ﻣﻲ ﺷﻲ  ...ﻫﻤﻴﻦ !ﺣﺎﻻ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﻴﺪ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻛﻪ ﻣﻦ ﺣﺴﺎﺑﻲ ﺧﺴﺘﻪ ام و ﺧﻮاﺑﻢ ﻣﻲ ﻳﺎد. ﺳﻼم ﺑﻨﺪه رو ﻫﻢ ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺪرﺗﻮن و ﻋﺰﻳﺰ ﺟﻮن ﺑﺮﺳﻮﻧﻴﻦ. 
ﻧﻴﺸﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎز ﺑﺸﻪ ﺗﺎ ﺑﻨﺎ ﮔﻮﺷﻢ وﻟﻲ ﺟﻠﻮﺷﻮ ﮔﺮﻓﺘﻢ وﺳﺮﺳﺮی ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ ﻛﺮدم و ﭘﻴﺎده ﺷﺪم .آرﺗﺎن ﺻﺒﺮ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ ﻛﻠﻴﺪ درو ﺑﺎز ﻛﺮدم و رﻓﺘﻢ ﺗﻮ اوﻧﻮﻗﺖ ﭘﺎﺷﻮ رو ی ﮔﺎز ﮔﺬاﺷﺖ و رﻓﺖ .ﺗﺎزه ﺗﺎ وارد ﺣﻴﺎط ﺷﺪم ﺷﺮوع ﻛﺮدم ﺑﻪ ورﺟﻪ وورﺟﻪ ﻛﺮدن .ﺣﺮﻓﺶ ﺑﺮام ﺧﻴﻠﻲ ﻣﻌﻨﻲ ﻫﺎ داﺷﺖ . اﻧﮕﺎر داﺷﺖ ﻧﺮم ﻣﻲ ﺷﺪ. ﺑﺎﺑﺎ و ﻋﺰﻳﺰ ﺑﻪ اﺳﺘﻘﺎﺑﻠﻢ اوﻣﺪن و ﻣﻦ ﺳﺮ ﻳﻊ ﺧﻮدﻣﻮ ﻛﻨﺘﺮل ﻛﺮدم .ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻛﻤﻜﻢ اوﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻧﻴﻢ ﺑﺴﺘﻪ آﻳﻨﻪ ﺷﻤﻌﺪون رو داﺧﻞ ﺑﺒﺮﻳﻢ .اﺣﺴﺎس ﺧﻮﺑﻲ داﺷﺘﻢ دﻳ ﮕﻪ از ا ﻳﻦ ازدواج اﺟﺒﺎری دﻟﺨﻮر ﻧﺒﻮدم ﻓﻘﻂ از ﻋﺎﻗﺒﺘﺶ ﻣﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪم و دﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﺸﻪ. 
ﺻﺒﺢ روز ﺑﻌﺪ ﺳﺮﺣﺎل ﺗﺮ از روز ﻗﺒﻞ ﺑﻮدم .دﻟﻢ ﻣﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻫﻤﻪ اش ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺬارم .ﻋﺰﻳﺰ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻨﻄﻮر ﻛﻪ ﻧﮕﺎم ﻣﻲ ﻛﺮد ﻫﻲ ﭼﺸﻤﺎی ﺧﻮﺷﮕﻠﺶ از اﺷﻚ ﭘﺮ و ﺧﺎﻟﻲ ﻣﻲ ﺷﺪ. ﺧﻮدش ﻣﻲ ﮔﻔﺖ ﻃﺎﻗﺖ دورﻳﻤﻮ ﻧﺪاره .آﺗﻮﺳﺎ زﻧﮓ زد و ﮔﻔﺖ ﻣﻲ ﻳﺎد دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻛﻪ ﺑﺮﻳﻢ ﻫﻢ از ﻳﻪ آراﻳﺸﮕﺎه ﺧﻮب وﻗﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻫﻢ ﺑﺮﻳﻢ دﻧﺒﺎل ﺧﺮﻳﺪ ﺟﻬﺎز .ﺣﻮﺻﻠﻪ ﻫﻤﻪ ﻛﺎر داﺷﺘﻢ از روی دﻧﺪه راﺳﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدم.











 برای دوستانتون در تلگرام به اشتراک بزارید

نظرات

ارسال نظر

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر